النسمة » و « الرحمن » و « القديم » و « الأزلي » ، و امثال اينها از اسماء مختصه به ذات مقدسه . يا اسمائى كه منصرف است اطلاق آنها به سوى ذات مقدسه حضرت بارى تعالى مثل : « الربّ » و « الخالق » و « الرازق » . و شرط است در حالف كمال به بلوغ و عقل و اختيار و قصد يمين در جميع صيغ مزبوره . و در صحّت يمين از كافر خلاف است ، اقوى صحّت است . و اقوى اينكه منعقد نمىشود يمين ولد با وجود والد ، مگر به اذنش ، و اگر مبادرت نمايد ولد در يمين قبل از صدور إذن از والد از براى والد است كه حل آن يمين نمايد به شرطى كه قسم او در فعل واجبى يا ترك محرّمى نباشد . و همچنين است يمين زوجه بدون اذن زوج ، و يمين مملوك بدون اذن مولايش ، پس از براى زوج و مولا است كه حل نمايند . و متعلّق يمين بايد يا فعل واجبى يا مندوبى ، يا ترك حرام و مكروهى باشد ، يا فعل و ترك مباحى باشد به شرطى كه مساوى باشد - يعنى مخالفت يمين در آن مباح اولويّت نداشته باشد در دين يا در دنيا - و الّا آنچه اولى و خير است آن را اختيار مىكند بدون اثم و كفّارة . و كفّارهء مخالفت يمين در ايلاء گذشت . و امّا نذر ، پس صيغهء آن به اين نحو است كه ناذر بگويد مثلا : « إن شفا اللّه مريضي فللّه عليّ صدقة درهم على المسكين » أو « صوم يوم » و از اين قبيل است هرگاه بگويد : « إن وفّقني اللّه للحجّ أو أعطاني مالا أو أعانني على منع النّفس من المعصية فللّه علىّ صدقة » أو « نذر البرّ و الطاعة » و هرگاه بگويد به قصد منع نفس از معصيت : « إن عصيت اللّه فللّه